Wiek dziecka

Zjawisko to nie znalazło dotychczas należytego wyjaśnienia . Analogiczne zjawisko obserwujemy przy różnych ćwiczeniach ruchowych (sportach), gdzie podniesienie rezultatu ćwiczenia zjawia się po pewnej przerwie. Zanik rezultatów uczenia się bywa często następstwem nie zapomnienia, lecz wstecznego zahamowania. Muller i Pilzecker przekonali się, że gdy odpytywano zapamiętywane szeregi po pewnej przerwie, wynik był gorszy wtedy, gdy przerwa ta wypełniona była pracą np. uczeniem się innych szeregów, niż wtedy, gdy miała charakter wypoczynku. Jeżeli przerwa podzielona była na dwie części, z których jedna wypełniona była pracą, a druga wolna, to wynik był gorszy, gdy praca zajmowała pierwszą część przerwy. Sam rodzaj pracy nie wpływał na stopień zahamowania. Obszerne badania kontrolne przeprowadził później E. S. Robinson, a oprócz niego zagadnienie to śledzili inni badacze (Skaggs, Whitely). U. S. Webb śledził analogiczny problem przy uczeniu się labiryntów. Badania Robinsona nie potwierdziły tezy Mullera i Pilzeckera, jakoby przy podziale przerwy na czas wolny i pracę miała znaczenie kolejność obu tych faz, ale ten punkt wyników Robinsona bywa poddawany w wątpliwość. Natomiast istotniejszymi zdają się być rezultaty wykazujące, iż rodzaj interpolowanej pracy nie jest obojętny. Pokrewieństwo (lecz nie identyczność) pracy interpolowanej z pracą, po której następuje, zwiększa stopień zahamowania.